Hier is… Dandie

Na 2 jaar zonder hond te leven, begon het bij iedereen in huis zo’n beetje te kriebelen. Als het van mij had afgehangen hadden we al langer terug een echte knuffelbeer in huis gehaald. Maar zo’n twee maanden geleden begon mijn mama regelmatig op de website van het dierenasiel te kijken. Hoewel ik zoiets als een marteling beschouw, kon ik het af en toe niet laten om mee te kijken. Dit werd dan gevolgd door veel “ooh’s” en “aah’s” en veel betekenende blikken.

Vorige week zag ik dat er een nieuw hondje op de website stond, een kruising van een Jack Russell en een Rotweiller. Hij zag er zo leuk uit dat J. en ik zaterdag gingen kijken in het asiel. Te laat voor ons, want hij was reeds weg. Des te beter voor hem, maar ik was toch een beetje triest. Toen we naar de andere honden gingen kijken brak mijn hart een beetje. Waar ik enkele maanden geleden nog aan het denken was om vrijwilligerswerk te doen in het dierenasiel, besloot ik dat zoiets een slecht idee was. Zoveel hondjes die al kwispelend naar me aan het kijken waren… Daar kon ik onmogelijk een keuze uit maken.
Toen we de gang uit liepen, kwamen we aan de buitenkooien. Om een beetje te bekomen liep ik er naartoe en vond ik de wolligste Duitse Herder ooit. Toch besloot ik in de auto te gaan zitten terwijl J. wat meer informatie ging vragen.

Diezelfde avond vertelden we het tegen mijn ouders, zij moesten deze wollige hond namelijk ook zien zitten. Veel overtuiging was niet nodig en maandag zaten J., mijn mama en ik in de auto richting dierenasiel om haar op te halen.

Dit is Dandie! Een Duitse Herder van 7,5 jaar. Ze is allergisch aan varkensvlees, rijst en gras. Daarom moet ze elke ochtend een pilletje nemen en krijgt ze anti-allergisch eten (Z/D van Hills). Ze werd om ‘financiële omstandigheden’ weg gedaan. En ik kan me niet voorstellen dat het om iets anders ging.
De eerste dag was ze wat onrustig, ze moest alles gezien hebben. ’s Avonds lag ze echter al stevig te snurken op haar dekentje. We hadden allemaal een beetje schrik voor hoe de nacht ging verlopen, maar we hebben geen kik van haar gehoord. Toen J. ’s nachts opstond, lag ze in de zetel te slapen.

Ondertussen, na een kleine week, voelt ze zich al heel goed thuis. Ze kruipt langs ons in de zetel, eet graag, krijgt graag knuffels, … Op het begin piepte ze een 5 minuten als iemand van ons buiten ging, maar ook dit stadium is ze al voorbij.

Als de sneeuw gesmolten is, gaan we genieten van een stevige wandeling!

Advertenties

3 gedachtes over “Hier is… Dandie

    • Sara (The Veggie Eco-Life) zegt:

      Inderdaad! Als er een nieuwe hond kwam, zou het sowieso eentje van het asiel zijn, dus bij deze 😉 Mijn schoonouders hebben 3 honden van het asiel en stuk voor stuk zijn het schatten (eentje is wel wat asociaal maar tegen mijn schoonmama helemaal niet).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s